एक वादळ – माझ्या टेनिसमय आयुष्यातले

शालेय जीवनात वडिलांच्या एका स्नेह्याच्या मुलामुळे टेनिस खेळ कळायला लागला पण बघायची काही गोडी लागली नव्हती तेव्हा. जॉन मेकॅन्रो, बोरीस बेकर, स्टेफी ग्राफ, मार्टिना नव्रातोलोव्हा, ख्रिस एव्हर्ट, अराँता साँचेझ व्हिकारियो ही नावे तेव्हा अगदी एलियन लोकांची असावीत असेच वाटायचे. नव्रातोलोव्हा हे तर मला, ‘नवरा तिला हवा’ असेच वाटायचे. पण पुढे कळले की तिला नवरा नको असून ‘नवरी‘ हवी आहे 🙂 एकदा हिंदी बातम्या ऐकताना एका फ्रेंच ओपनची फायनल, कोणीतरी एक खेळाडू आणि अराँता साँचेझ व्हिकारियो ह्यांच्यात होणार अशी बातमी अर्धवट अशी ऐकली “….अराँता साँचेझ व्हिकारियो के दरमियां।“ त्यावेळी तसल्या नावांची कानाला सवय नसल्याने “…अराँता साँचेझ भिकारियो के दरमियां।“ अशी ऐकली आणि बावचळून गेलेलो ते अजूनही लख्ख आठवते आहे आणि त्याचवेळी परदेशातही भिकारी आहेत असे वाटून सुखावलोही होतो.

असो, तर त्यावेळी खेळाचा दर्जा वैगरे भानगडीत न पडता खेळातली गंमत जास्त अनुभवण्याच्या दृष्टीने मी मॅचेस बघत असे. एका मित्राचे वडील जॉन मेकॅन्रोचे प्रचंड फॅन होते. ते खेळातली गंमत, थरार, सर्व आणि वॉली, बेसलाइन विनर असले तपशील समजावून सांगायचे. त्यामुळे खेळ बघायला मजा यायची. तोपर्यंत जास्त करून पुरुष एकेरीच्याच मेचेस बघायचो. पुढे जरा आणखी ‘मोठे’ झाल्यावर महिला एकेरीच्या सामन्यांतले ‘बारकावे’ कळल्याने त्या मॅचेस बघायची सवय लागली. पण त्यात फार गोडी लागावी अशी परिस्थिती नव्हती. स्टेफी ग्राफचा त्या खेळातला दबदबा आणि तिचे कौशल्य वादातीत असले ती मला आवडायची नाही. त्याचे कारण वेगळे होते. वडिलांच्या ज्या स्नेह्याच्या मुलामुळे टेनिस खेळ बघायला लागलो त्याची बहीण, कल्पानाताई हिचे आणि माझे अजिबात जमायचे नाही. त्यामुळे तिला जे जे आवडायचे ते सर्व माझे नावडते झाले होते आणि स्टेफी तिची आवडती होती. त्यामुळे मला मनातून स्टेफीचा गेम आवडत असूनही तिचा फॅन होता आले नाही. ति विरोद्ध मोनिका सेलेस अशी एक मॅच मोनिका हरल्यावर मी ढसाढसा रडलो होतो, कारण ‘कल्पानाताईची आवडती स्टेफी’ ती मॅच जिंकली म्हणून!

चित्र: आंतरजालाहून साभार

तर ते असो, पुढे माझ्या टेनिस जीवनात एक वादळ आले ज्याने टेनिस ह्या खेळाची सर्व परिणामे माझ्यापुरती बदलून गेली. आयुष्य ढवळून निघाले. पौगंडावस्थेतून बाहेर पडण्याची गरज निर्माण झाली. त्या तारुण्यसुलभ वयात तारुण्याची सर्व आव्हाने पेलायची ताकद मनात रुजून, जगण्याचा एक नवीनं हुरूप आला. टेनिस खेळाविषयी अतिशय आत्मियता निर्माण होऊन हा खेळ शोधल्याबद्दल गोर्‍या साहेबाविषयी अभिमान दाटून आला. अर्जेंटिना ह्या देशाविषयी एकदम अभिमान दाटून येऊन त्या देशाविषयी एक प्रेम मनात उत्पन्न झाले. अचानकच त्यादेशाविषायीची माहिती काढणे चालू केले. वडिल भूगोल शिकवायचे त्यांना “आपण अर्जेंटिना ह्या देशावर एक प्रोजेक्ट करुयात का?”, असे विचारुन झीटही आणली. हे सर्व होण्याचे एकमेवा कारण होते ते वादळ! ते वादळ होते अर्जेंटिनाची ‘गॅब्रिएला सॅबातिनी’.

चित्र: आंतरजालाहून साभार

‘ती पाहताच बाला कलेजा खलास झाला’ असे काय म्हणतात ना, नेमके तसेच झाले तिला पहिल्यांदा बघितल्यावर. ते वयाच असे होते ज्यावेळी आपल्या विषमलिंगी जोडीदाराबद्दलच्या कल्पना आणि फॅन्टसीच हळूहळू डेव्हलप होत असतात. एक अमूर्त असे चित्र आपल्या मनात तयार होत असते. सुंदरता, देखणेपणा, आकर्षकता, ब्यूटिफुल आणि हॅन्डसम ह्यात असलेली एक थिन लाइन ह्या गोष्टी आपल्या मनाच्या खोल गाभ्यात डिफाइन होत असतात. त्यामुळेच त्या वयात टेनिस खेळाडूच्या रूपाने भेटलेली (टीव्हीवर हो!) गॅब्रिएला आयुष्यात वादळ उठवून गेली होती.

चित्र: आंतरजालाहून साभार

तिच्या केसांची हटके स्टाइल, लांब तरतरीत नाक, चेहेर्याहची पंचकोनी ठेवण, खेळताना डोक्याला लावलेला पांढरा बंडाना, पांढरा मिनी स्कर्ट आणि पुष्ट व कमनीय अशी अ‍ॅथलीट देहयष्टी. हे सर्व पाहून त्या वयात वेडावून न जाणे हे जरा कठीणच होते. अक्षरशः मिळतील त्या वर्तमानपत्रांतले तिचे सर्व फोटो जमवून ठेवायचा ध्यासच लागला होता तेव्हा. त्या वेळेच्या कृष्ण-धवल वर्तमानपत्रांमधल्या तिच्या त्या कृष्ण-धवल फोटोंमध्येही ती त्यावेळी लाजवाबच दिसायची, अगदी काळजाला घरे पडतील इतकी. त्या काळी इंटरनेट सुविधा नसल्याने तिचे त्या खेळाच्या पोषाखा व्यतिरीक्त फोटो बघायला मिळायचे नाहीत. कधीतरी वाचनालयात स्पोर्टस्टार सदृश मासिकांमध्ये रंगीत फोटो बघायला मिळायचा. मग गुपचूप तो फोटो फाडून घेऊन वाचनालयातून पसार व्हायचे धंदेही त्या काळी केलेत. गॅब्रिएलासाठी हे त्या काळी माझ्यासाठी क्षम्य गुन्हे होते. नशिबाने कधी पकडलो गेलो नाही म्हणून नाहीतर अफाट मार खावा लागला असता ही गोष्ट वेगळी, पण तरीही त्यावेळी मार खाताना तिचा चेहरा डोळ्यापुढे येऊन तो मारही सुसह्य झाला असता असा सार्थ विश्वास आजही आहे.

तिचा खेळ एवढा काही उच्च नव्हता आणि तिने विशेष असे काही सामनेही जिंकले नाहीत. पण त्याची फिकीर मला नाही कारण तिने माझ्या हृदयातले ‘ग्रॅन्ड स्लॅम’ पहिल्या दृष्टीतच जिंकले होते, 6-लव, 6-लव असे!

Advertisements

विम्बल्डन २०१३ – दिवस ३

पुरुष एकेरीतला एक चालू असलेला सामना ज्युलियन बेन्नेटु विरुद्ध फरनॅन्डो व्हरडॅस्को.
हा सामना फरनॅन्डो व्हरडॅस्कोने पहिले दोन सेट 7-6, 7-6 असे जिंकून जवळजवळ खिशात टाकला आहे. बेन्नेटुचा गेम एवढा टुकार आहे की ह्या सामन्यात काही मजा नाही. खेळताना चुका कशा करु नयेत ह्यासाठी बेन्नेटुचा गेम आदर्श ठरावा.

तिसर्‍या सेटच्या पाचव्या गेममध्ये फरनॅन्डो व्हरडॅस्कोने मध्ये ब्रेक मिळवला पण लगेच पुढचा गेम ज्युलियन बेन्नेटु जिंकून ब्रेक मिळवला आणि अचानकच ज्युलियन बेन्नेटु सामन्यात परत येतोय की असे वाटेपर्यंत त्याने पुढचा गेम एकदम बावळटपणे गमावला. हा सामना अगदीच पकाऊ झाला आहे, काहीच थरार नाही. हा सामना फरनॅन्डो व्हरडॅस्को जिंकल्यात जमा आहे.

फरनॅन्डो व्हरडॅस्कोने सामना 7-6,7-6, 6-4 असा जिंकला.

ज्युलियन बेन्नेटु फरनॅन्डो व्हरडॅस्को

पुढचा पुरुष एकेरीतला चालू असलेला सामना येन लु विरुद्ध अ‍ॅन्डी मरे.
हा सामनाही सरळधोपट आणि एकतर्फी होणार असे दिसते आहे. मरेने पहिला सेट 6-3 असा खिशात घातला आहे.

अपेक्षेप्रमाणे मरेने हा सामना 6-3, 6-3 आणि 7-5 असा जिंकला. पण लुने तिसर्‍या सेटमध्ये चिवट झुंज देण्याचा प्रयत्न करून सामन्यात थोडाफार थरार निर्माण करण्याचा प्रयत्न केला होता.

येन लु अ‍ॅन्डी मरे

विम्बल्डन २०१३ – दिवस २

महिला एकेरीतला नुकताच संपलेला एक सामना लॉरा रॉब्सन विरुद्ध मारिया किरिलेन्को.
हा सामना लॉरा रॉब्सनने सरळ २ सेट मध्ये ६-३ आणी ६-४ असा जिंकला. मॅचमध्ये थरार किंचीत होता कारण लॉरा रॉब्सनचा पूर्ण कंट्रोल मॅचभर होता. महिला टेनीसमध्येही एस(बिनतोड सर्व्हिस)चा सढळ वापर जरा चकित करुन गेला.

लॉरा रॉब्सन मारिया किरिलेन्को
Laura maria

पुरुष एकेरीतला चालू असलेला एक सामना रिचर्ड गॅस्केट विरुद्ध मार्शल ग्रॅनोलर्स.
गॅस्केट याने पहिला सेट 6-7 सात असा गमावला असला तरीही पुढ्चे दोन सेट 6-4 आणि 7-5 असे जिंकून सामन्यावर पकड मजबूत केली आहे. आत्तच त्याने तिसरा सेट 6-4 असा जिंकून सामना खिशात टाकला आहे.

रिचर्ड गॅस्केट मार्शल ग्रॅनोलर्स

प्राथमिक फेरीतले सामने बघण्यातली मजा खेळाबरोबरच देशविदेशातल्या खेळाडूंची वेगवेगळी नावे ऐकणे आणि वाचण्यातही खुप आहे. मला तर त्यात खुपच मज्जा येते 🙂

महिला एकेरीतला अजुन एक नुकताच संपलेला सामना नादिया पेत्रोव्हा विरुद्ध क्रिस्तीना प्लिस्कोव्हा.
ह्या सामन्यात नाजूक चणीच्या क्रिस्तीना प्लिस्कोव्हाचा मल्लसदृश्य थोराड देहयष्टीच्या नादिया पेत्रोव्हापुढे काय निभाव लागणार असे वाटत असतानाच तिने पहिल्या सेट मध्ये ६-३ असा विजय मिळावून आघाडी घेतली. दोन सेटमध्ये सामना निकाली निघणार का ही उत्सुकता वाटेपर्यंत सामन्यावर ताबा मिळवून दुसरा सेट ६-२ असा जिंकून सामना खिशात घातला आणि डेव्हिड आणि गोलीयेथ ह्या गोष्टीची आठवण झाली 😉

नादिया पेत्रोव्हा क्रिस्तीना प्लिस्कोव्हा

विम्बल्डन २०१३ – दिवस १

चित्र: आंतरजालाहून साभार

तुतारी वाजली आहे, रणशिंग फुंकले गेले आहे, आजपासून विम्बल्डन २०१३ सुरु झाले आहे. मला ह्या, साहेबाच्या देशातल्या हिरव्यागार हिरवळीच्या मैदानावर होणार्‍या टेनिसचे अपार कौतुक आहे. टेनीसमधल्या अमेरिकन, फ्रेंच आणि ऑस्ट्रेलियन ओपन ह्या इतर स्पर्धाचे आकर्षण जरी असले तरीही ह्या विम्बल्डनची मजा काही औरच असते. साहेबाचा ‘जेंटलमंस गेम’ असे बिरुद मिरवणारा क्रिकेट हा खेळ जेंटल,शिस्तबद्ध आणि पारंपारिक राहिला नसला तरीही टेनीस हा खेळ विम्बल्डनवर अजूनही आपली परंपरा जपून आहे, पारंपारिक पोषाखामध्ये स्टार खेळाडूंनी काही झगमगते ‘स्टारडम’ आणण्याचा प्रयत्न केला असला तरीही. त्यामुळेच अजुनही विम्बल्डनची जादू मनावर अजूनही भुरळ घालतेच आहे.

महिलांच्या एकेरी स्पर्धेत शारापोवाने अपेक्षित विजय मिळवून स्पर्धेतील रंगत वाढवली आहे.
आता नुकताच राफेल नदाल आणि स्टीव्ह डोर्सिस ह्यांच्यातला सामना संपला. स्टीव्ह डोर्सिसने सरळ तीन सेटमध्ये विजय मिळवून एका खळबळजनक विजयाची नोंद विम्बल्डन २०१३ मध्ये केली आहे.

सध्याची स्थिती

महिला एकेरी

पुरुष एकेरी

ह्यापुढे जमतील त्या मॅचेस बघून ह्या स्पर्धेचा आढावा घ्यायचा प्रयत्न असेल. तर स्टे ट्युन्ड 🙂

चावडीवरच्या गप्पा – आडवा(टे)नी राजीनामा नाट्य

chawadee

“नमस्कार हो चिंतोपंत! कळली का बातमी?” बारामतीकर, बर्‍याच दिवसांनी चावडीवर जमलेल्या सर्वांकडे बघत, चावडीवर प्रवेश करत.

“कसली बातमी? लोहपुरुषातले लोह वितळत चालल्याचीच का?”, नारुतात्या हसू चेहेर्‍यावर आणत.

“नारुतात्या आणि बारामतीकर, तुम्हाला फुटलेल्या आनंदाच्या उकळ्या कळताहेत हो! पण एवढ्यातच 2014 च्या निवडणुका जिंकल्याचा आनंद झाल्यासारखे आनंदित होऊ देऊ!”, घारुअण्णा भयंकर उद्विग्न होत.

“घारुअण्णा, तुमच्या भावना समजताहेत, अतिशय वाईट घटना, भाजपासाठी आणि ‘भाजपेयीं’साठी!”, इति बहुजनह्रदयसम्राट भुजबळकाका.

“चला, ह्या निमित्ताने तरी भाजपा – पार्टी विथ डिफरन्स ह्याचा अर्थ काय ते कळले!”, नारुतात्या पुन्हा पांचट विनोद करत.

“हो ना! इतर पक्षांपेक्षा तसूभरही कमी नसून, इतर पक्षांत आणि भाजपा मध्ये काही नाही डिफरन्स हे नक्कीच आता कळले तमाम भारतीय जनतेला.”, बारामतीकर.

“बारामतीकर, नारुतात्यांना कसला पोचच नाही हे ठाक आहे, पण तुम्ही सुद्धा?”, इति चिंतोपंत.

“चिंतोपंत, राहू द्या! अडवाणीजींनी यापुढे आपण पक्षाचे केवळ प्राथमिक सदस्य असणार आहोत असे म्हणत सगळ्या पदांचा राजीनामा देणे, हे ह्या लाखों हजार रुपयांचे घोटाळे करणार्‍यांच्या पक्षाच्या समर्थकांना कधी कळणार नाही. कसलाही हव्यास नसलेले निष्काम कर्मयोगी यांना काय समजणार?”, घारुअण्णा एकदम भावुक होत.

“निष्काम कर्मयोगी! ह्म्म्म”, इति बहुजनह्रदयसम्राट भुजबळकाका.

“अहो डोंबलाचे निष्काम कर्मयोगी. एकेकाळी देश पेटवला होता ना ह्याच तुमच्या निष्काम कर्मयोग्याने, विसरलात का? राममंदिराच्या नावाखाली देशभर आयोजीत केलेली रथयात्रा हा सत्तेसाठी केलेला निष्काम कर्मयोग होता काय हो घारुअण्णा? आणि चिंतोपंत प्रत्येक वेळी ह्या नारुतात्याचा पोच काढण्याची काही गरज नाही!”, नारुतात्या .

“बरंsssबरंsss, तुम्ही जुन्याच मुळी उगाळत बसा! अहो वेळ काय घटना काय? तुम्ही बरळताय काय?”, घारुअण्णा रागाने.

“घारुअण्णा, तेच म्हणतो मी, अहो वेळ काय घटना काय? व्यक्ती कोण आणि निष्काम कर्मयोगी काय?”, इति बारामतीकर.

“बरें, निष्काम कर्मयोगी राहूदे पण देशासाठी आणि देशातील जनतेच्या भल्यासाठी लढणारा एक सच्चा देशभक्त तर आहेत ते!”, घारुअण्णा रागाने लाल होत.

“अहो पण त्यांचे मूळ गाव आणि जन्म पाकिस्तानात आहे ना, जन्माने पाकिस्तानीच आहेत ते?”, इति नारुतात्या.

“नारुतात्या तुम्ही गप्प बसा!”, घारुअण्णा रागात घुमसत.

“नारुतात्या, तुम्ही शांत बसा बरे जरा. पण घारुअण्णा, असा राजीनामा देण्याने भाजपमधील अंतर्गत कलह चव्हाट्यावर येत नाही का? ”, चिंतोपंत.

“शिंचा, कसला अंतर्गत कलह आता?”, घारूअण्णा परत रागाने लालेलाल होत.

“अहो घारुअण्णा, हा राजीनामा म्हणजे, नरेंद्र मोदींची भाजपच्या निवडणूक प्रचारसमिती प्रमुखपदी झालेली निवड लालकृष्ण अडवाणी यांना फार रुचली नसल्याचे द्योतक आहे.”, भुजबळकाका शांतपणे.

“मग त्यात काय चूक आहे? एवढ्या अनुभवी आणि ज्येष्ठं नेत्याला काही किंमत आहे की नाही?”, घारूअण्णा जरा तडकून.

“हे बघा, त्यांची किंमत त्यांचीच घालवली असे माझे मत आहे?”, बारामतीकर ठामपणे .

“नक्कीच, माझ्यालेखी त्यांची किंमत तेव्हाच शून्य झाली होती जेव्हा त्यांनी बाबरी पाडल्याचा जाहीर राष्ट्रीय निषेध व्यक्त केला होता.”, नारुतात्या घुश्शात.

“घ्याsss ह्यांची गाडी अजूनही तिथेच अडकली आहे?”, घारुअण्णा उद्विग्नतेने.

“अहो पण मोदींचा उदोउदो तुम्ही लोकांनीच चालवला होता ना? मग आता निवडणूकीची धूरा त्यांच्या सक्षम हातात दिली तर त्यात एवढे राजीनामा देण्यासारखे काय आहे?”, भुजबळकाका शांतपणे.

“देशातील लोकांना गुजरातचे मुख्यमंत्री नरेंद्र मोदी यांना पंतप्रधान झालेले बघायचे आहे. त्यामुळे लालकृष्ण अडवाणी यांनीही आता मोदींना आशीर्वाद द्यावेत, अशी अपेक्षा विश्व हिंदू परिषदेचे प्रमुख अशोक सिंघल यांनी व्यक्त केली आहे. हा अनाठायी उपदेशही बहुदा त्यांना झोंबला असावा. संघाकडून नथीतून मारला गेलेला हा तीर असावा असा त्यांचा समज झाला असावा.”, बारामतीकर ठामपणे.

“नरेंद्र मोदी यांना पंतप्रधान व्हायला काहीच हरकत नसावी. 2014 निवडणूका आणि सध्याची राजकीय परिस्थिती पाहता मोदी हाच पर्याय उचित आहे. अडवाणीजींनी निदान आता तरी असे कृत्य करायला नको होते.”,चिंतोपंत खिन्नपणे.

“नाही चिंतोपंत, तोच तर कळीचा मुद्दा आहे ना! अडवाणींचे राजकारण राजकारण खेळून झाले असले तरीही, पंतप्रधान पदाचा असलेला सोस काही जात नाही हेच खरे आहे!”, इतका वेळ शांत असलेले सोकाजीनाना.

“सोकाजीनाना, काय म्हणायचे आहे तुम्हाला?”, घारुअण्णा.

“अहो, आचरटपणा आहे हा सगळा. त्यांनी पाठवलेले राजीनाम्याचे पत्र वाचलेत का? पक्षाची सद्य स्थिती आणि पक्षाची दिशा यांची बऱ्याच दिवसांपासून ते सांगड घालण्याचा प्रयत्न करत होते म्हणे! तशी सांगड घालताना त्यांना साक्षात्कार झाली की भाजपा हा मुखर्जी आणि दीनदयाळ यांनी स्थापन केलेला आदर्श पक्ष राहिला नसून मतलबी लोकांची बजबजपुरी झाला आहे. बरें ही परिणती आताच व्हायचे कारण असावे? तर, मोदींची हवा बर्‍याच दिवसांपासून तयार होत होती. त्यामुळेच तर अडवाणींनी प्रकृती अस्वस्थाचे कारण देऊन राष्ट्रीय कार्यकारिणीच्या बैठकीलाही दांडी मारली होती. पण आता नरेंद्र मोदींचे भाजपच्या निवडणूक प्रचारसमितीच्या प्रमुखपदी झालेले शिक्कामोर्तब ह्यात त्यांना त्यांच्या पंतप्रधानपदी बसण्याच्या स्वप्नाचा चक्काचूर होताना दिसला असणार. त्याच एकमेव आशेवर तर त्यांनी इतके दिवस तग धरला होता. आदर्श पक्ष वैगरे सगळ्या बाजारगप्पाआहेत, खरा पोटशूळ आणि कळीचा मुद्दा ‘पंतप्रधानपद’ आहे आणि ते आता हातातून जाताना दिसते आहे.”

“मोदी हा उत्तम पर्याय आहे! त्यामुळे विसरा हे राजीनामा नाट्य. काय पटते आहे का? तर चहा मागवा चटकन!”, सोकाजीनाना मिश्किल हसत.

सर्वांनीच चहाची ऑर्डर देण्यास दुजोरा दिला.

श्रावण मोडक उर्फ श्रामो

गुरुवारी दुपारी झोपलो होतो तेव्हा प्रसाद ताम्हणकरचा फोन आला, “पुण्यात आहेस का? बिपीनला फोन कर, श्रामो गेले.” एवढेच सांगून त्याने घाईत फोन बंद केला. मला काही कळलेच नाही तो काय म्हणाला ते आणि जेव्हा तो काय म्हणाला याची संगती लागली तेव्हा एक प्रचंड धक्का बसला आणि श्रावण मोडकांचा हसरा चेहरा डोळ्यासमोर आला. काय करावे तेच कळत नव्हते. बातमी कदाचित खोटी असावी अशी शक्यताही नव्हती कारण असली अश्लाघ्य मस्करी कोणी करणे शक्य नव्हते. तरीही एक मन ही बातमी खोटी असावी अशी वेडी आशा लावत होते. लगेच बिपीनला फोन लावला. त्याने, तो मुंबईत हॉस्पीटल मध्ये आहे आणि पार्थिव घेऊन रात्री 9-10 वाजे पर्यंत पुण्यात पोहोचू असे सांगितले. त्या फोननंतर पुण्यातल्या मित्रांना फोन करून रात्री डेक्कन जवळ भेटून पुढे अंत्यसंस्कारासाठी जायचे ठरवले. त्यानंतर पुन्हा पुन्हा श्रावण मोडकांचा हसरा आणि मिश्किल चेहरा डोळ्यांपुढे येत राहिला आणि मन भूतकाळात गेले…

मी मिसळपाव.कॉम वर लिहायला लागायच्या आधी बरेच दिवस नुसताच वाचक होतो. तेव्हा मोडक, लेखांवर येणार्‍या त्यांच्या प्रतिसादांतून भेटले होते. त्या प्रतिसादांमधली त्यांची भाषा आणि विचारपूर्ण आणि मॅच्युअर प्रतिसाद वाचून ह्या व्यक्तिमत्त्वाशी प्रत्यक्षात भेट झाली तर किती बहार येईल असे त्यावेळी वाटायचे. मिसळपाव.कॉम वर लिहायला लागल्यावर पहिल्या व्हिस्कीच्या लेखावर त्याचा थेट प्रतिसाद आला नव्हता. एका प्रतिसादाला उप-प्रतिसाद आला होता त्यांचा. त्यानंतरच्या जपानच्या ‘हानामी’च्या लेखावर आलेला पहिला प्रतिसाद हा मोडकांचा होता, थेट प्रतिसाद.

पहिल्या लेखानंतर लगेचच 1-2 महिन्यात पुण्यात एक कट्टा ठरवला होता मला भेटण्यासाठी, प्रसादने. बिपीन येणार येवढेच माहिती होते. डेक्कन जिमखान्यावर भेटायचे ठरले होते. मी प्रसादबरोबर तिथे पोहोचलो तर तिथे एक बुटकी, विचित्र फ्रेंच कट असलेली दाढी, मागे फिरवलेले केस, दाढीचे वाढलेले खुंट आणि तोंडात जळती सिगारेट असलेली एक व्यक्ती आधीच पोहोचली होती. प्रथमदर्शनी मनात विचार आला “कोण ब्वॉ हे ध्यान!” तेवढ्यात प्रसादने ओळख करून दिली. “हे श्रावण मोडक म्हणजे श्रामो! एकेकाळचे पत्रकार.” त्यावर श्रामोंनी मिश्किल हसत, स्पष्ट आणि कणखर आवाजात “नमस्कार!” असे म्हणत मला खिशात टाकले. त्या मिश्किल हसण्याने त्यांची आणि माझी वर्षानुवर्षांची ओळख असल्यासारखा ओळखीचा ओलावा 5 मिनिटात झाला. पुढे सर्वजण आल्यावर, टेबलावर बसल्यावर श्रामो पीत नाहीत असे कळले आणि अचंबा वाटला. गप्पांच्या ओघात श्रामोंबद्दलची जुजबी माहिती इतरांकडून कळली. पण सिगारेट ओढण्याकरिता बाहेर जावे लागत असल्याने मला त्यांच्याबरोबर एकट्याने गप्पा मारायची संधी मिळाली. त्यात त्यांच्या पत्रकारितेचा ओझरता उल्लेख त्यांच्याकडून आला.

पण त्या गप्पांमध्ये ते स्वतःबद्दल बोलणे टाळून माझी माहिती घेत होते. पहिल्या भेटीत मी मात्र स्वतःचे ‘सेलिंग’ करण्याच्या नादात होतो, ही कॉर्पोरेट क्षेत्रातील सवय आता एकदम आत मुरली आहे. श्रामोंशी तेव्हा माझी पहिलीच भेट असल्याने ‘श्रामो’ ही नेमकी काय ‘चीज’ आहे ते अजून कळायचे होते. मध्येच मग माझ्या लिखाणावर चर्चा झाली त्यावेळी ते, दारू आणि कॉकटेल्स ह्या विषयावर मी मराठीत लिहिण्याविषयी आणि एक शैली जोपासून लिहिण्याबद्दल मनापासून आणि समरसून अर्धा तास माझ्याशी बोलले. त्यावेळी त्यांनी दारू बंद केली असल्याचे समजले. मी ही “का?” वगैरे असले प्रश्न विचारण्याच्या फंदात पडलो नाही. त्या पहिल्या भेटीनंतर 2-3 वेळा प्रत्यक्षात भेट झाली पण फोनवर गप्पा नेहमी चालू असायच्या.

2011 च्या ऑगस्ट मध्ये त्यांचा एक फोन आला, “सध्या बिझी आहेस का पुढचे काही आठवडे?” मी का? असे म्हटल्यावर म्हणाले, “सामना दिवाळी अंकासाठी लेख हवा आहे. विषय तुझाच आहे, दारू पिण्यातला भ्रष्टाचार अशी थीम आहे.” पुढच्या 2-3 मिनिटात त्यांनी त्यांच्या डोक्यात काय आहे ते सांगितले. आता मला श्रामोंशी बोलण्याची एवढी सवय झाली होती की त्यांना नेमके काय म्हणायचे आहे ते लगेचच कळायचे. त्यानंतर 5-6 दिवसांनी त्यांना लेखाचा मसुदा पाठवला. लगेच फोन आला, “प्रत्यक्षात भेटणे जमेल का? विषय हातचा जाऊ नये अशी इच्छा आहे.” एवढेच बोलले. मी लेखात भरकटलो आहे त्याची मला जाणीव झाली. त्याच रात्री डेक्कनवर पूनमला भेटलो. अक्षरशः पंधरा-वीस मिनिटात आमचे लेखावरचे बोलणे संपले. त्यानंतर मात्र दीड दोन तास इतर विषयांवर गप्पा रंगल्या होत्या. त्यांचे पत्रकारिकेतले किस्से, राजकारण आणि राजकारणी, दारू, मराठी संस्थळे, मिसळपाव वरच्या मित्रांचे जुने किस्से असे बरेच काही. एकदा श्रामो बोलायला लागले की विषयाचे बंधन अजिबातच नसायचे.

पुढे दिवाळी अंकात तो लेख प्रकाशित झाल्यावर त्यांचा फोन आला, “चल, आता लेखक झालास तर तू!” फोनवर जरी बोलत असलो तरी त्यांच्या चेहेर्‍यावरचे त्यांचे टिपीकल मिश्किल हास्य मला दिसत होते. “पार्टी कधी देतोस?” असे त्यांनी विचारल्यावर मी त्यांना हसत-हसत म्हणालो, “श्रामो, तुमच्याबरोबर सुकी पार्टी करण्यात असली आलीय मजा! बघा, ‘बसणार’ असाल तर जमवू एक मैफिल.” त्यावर ते जे म्हणाले त्यावर विश्वासच बसला नाही. ते म्हणाले, “लेका, तुझ्याबरोबर एकदा मैफिल जमवायचीच आहे. मी दारू सोडली असली तरीही त्या मैफिलीत तुझ्याबरोबर शँपेन जरूर घेणार आहे. पण त्याची वेळ आणि काळ मी ठरवीन.” त्यांच्या डोक्यात माझ्या कॉकटेल्सचे ‘आयफोन ऍप’ डेव्हलप करायचे होते. ते लाँच करतानाच्या पार्टीला ते माझ्याबरोबर शँपेन घेणार होते.

त्यानंतर मी चेन्नैला आलो आणि भेटी बंद झाल्या. पण स्काइप आणि फोनवरून गप्पा व्हायच्या. माझ्या ब्लॉगला एक वर्ष पूर्ण झाले तेव्हा मी एक आभार प्रगटनाचा एक लेख लिहिला होता. त्यात मी श्रावण मोडकां विषयी लिहून त्यांचे आभार मानले होते. त्यांना फोन करून तसे सांगितले. पंधरा मिनिटात त्यांचा फोन आला, “आय ऍम ओब्लाइज्ड! पण मी काहीही केलेले नाही”. त्यावर मी त्यांना गमतीने म्हणालो, “दिव्याला थोडीच माहिती असते की त्याचा प्रकाश कुठे कुठे पडतो आहे ते.” त्यावर ते म्हणाले होते, “पुरे! पुण्यात आलास की नक्की भेटू आणि ‘आयफोन ऍप’ वर पुढची चर्चा करू.” मग मीही त्यांना, “तुमची शँपेन उधार आहे माझ्यावर, भेटावे तर लागेलच”, असे म्हणालो आणि आम्ही दोघेही खळखळून हसलो.

ओळख आणखी दृढ झाल्यावर फेसबुकवर दोघेही एकमेकांच्या फ्रेंडलिस्ट मध्येही आलो. माझ्या प्रोफाइलवर, फोटो अल्बम्समध्ये माझ्या मिनीबारच्या अल्बमवर त्यांची कमेंट आली होती,“आपली भेट खूप उशिरा झाली राव.” त्यावर माझी कमेंट होती, “@Shravan Modak: अशी निरवानिरवीची भाषा का बुवा? अजूनही वेळ गेलेली नाही.”

…आणि परवा बिपीनला फोन करून त्याच्याशी बोलणे झाल्यावर नेमकी तीच कमेंट प्रकर्षाने आठवली आणि डोळ्यात टचकन पाणी आले.

श्रामो, शँपेनची बाटली उधारच राहिली की हो माझ्यावर!
😦