‘डर्टी पिक्चर’ : उलाला…उलाला…उलाला…उलाला

बराच गाजावाजा करत आज एकदाचा ’डर्टी पिक्चर’ झळकला. फ़र्स्ट डे फ़र्स्ट शो असला भक्तीभाव कधीच नव्हता. सध्या जास्त काही कामधाम नाही त्यात शुक्रवार, त्यामुळे फ़र्स्ट डे फ़र्स्ट शो नाही पण फ़र्स्ट डेला पिक्चर टाकता आला.

एका सी ग्रेड अभिनेत्री, सिल्क स्मिता, हीची शोकांतीका पडद्यावर दाखवली. पिक्चर मधे विषेश तसे काही नाही. तसे काही नाही म्हणजे, चांगली पटकथा, उत्कृष्ट दिग्दर्शन, उच्च निर्मीतीमुल्य वगैरे असले काही. साधी सरळधोपट कथा आहे. तसा ‘आंबटशौकीन’ मसाला भरपूर आहे.

एका खेड्यातली लहान मुलगी जीला मोठ्या शहराचे आकर्षण आहे आणि तीची आई तीला शहरात नुसता झगमगाट आहे जो तिच्यासाठी चांगला नाही हे सांगत असते. जरा मोठी झाल्यावर ती पळून शहरात जात अगणित स्ट्रगलर्स प्रमाणे स्टुडिओज जे उंबरठे झिजवते. तुझ्यात काही नाही असे नकार सतत ऐकत असते. अशीच एकदा पिक्चर बघायला ती थिएटरमधे गेली असता एक माणुस तीला २० रुपये देऊन हॉटेलात चल असे म्हणतो. आणि इथे तीला उपरती होते की जर हा माणूस मला जर २० रुपये देऊ शकतो तर माझ्यात नक्कीच काहीतरी आहे. त्याला गुंगारा देउन ती तिथुन निसटते पण तीचा सिनेप्रवास ‘सील्क’ ह्या नावाने व्यवस्थित मार्गी लागतो. इथुन पुढे कथा आपल्याला माहिती असलेल्या नेहमीच्याच वाटेने पुढे जाते. तीचे नसरूद्दीन शहाबरोबर प्रेम प्रकरण, तीचे खुप सक्सेस मिळवणे, पुढे अहंकारामुळे मुजोरीपणा करणे, सरत्या काळात हताश होउन नैराश्य येणे आणी मग आत्महत्या अशी वळणे घेत हा चित्रपट संपतो. चित्रपटात बरेच पिटातल्या प्रेक्षकांना खूष करणारे संवाद आहेत. ते फारच बोल्ड आणि खुसखुशीत आहेत.

बस चित्रपट म्हणून एवढेच. चित्रपटाला २ स्टार्स.

अहो थांबा, एवढेच लिहायला हा लेख नाही लिहीला. ह्या सगळ्यात महत्वाचे राहीलेय की, ते म्हणजे ‘विद्या बालन‘.

अगदी कमी चित्रपटात यादगार भुमिका करून, फिल्मफेअर सारखेच अनेक ­पुरस्कार मिळवणारी प्रतिथयश आणि आघाडीची अभिनेत्री, विद्या, जेव्हा सिल्क स्मितावर चित्रपट करणार असे जाहीर झाले तेव्हा सर्वांच्या भुवया वर गेल्या होत्या. त्यात प्रोमोजमधे होणारे तीचे दर्शन अधिकच उत्सुकता वाढवत होते. पण…..

विद्या ही भूमिका अक्षरश: जगली आहे. सी ग्रेड अभितेत्रीच्या जिवनावरचा पिक्चर म्हणजे त्यात बोल्ड सीन्सची भरमार असणे सहाजिकच आहे. पण विद्याने कुठेही ते ‘व्हल्गर’ते कडे झुकणार नाही ह्याची काळजी घेतली आहे. सगळ्याच बोल्ड सीन्समधे ‘सेन्शुअल’ दिसली आहे ती.

सुरूवातीला स्ट्रगल करणारी आणि अगदी टिपीकल ‘साऊथ ईंडिअन’, चपट्या केसांचा, एकदम नॉन ग्लॅमरस लूक असणारी सिल्क एकदम खरीखुरी वाटते. तीला बघूनच असे वाटत रहाते की, अरे, ही कशी काय सेक्स बॉम्ब होऊ शकेल. पण त्यानंतर चित्रपटात ब्रेक मिळाल्यानंतरचा तीचा लूक तर एकदम घायाळ करणारा.

असे कपडे घालूनही विद्या अजिबात न अवघडता वावरली आहे चित्रपटभर. ह्या भुमिकेसाठीतीने बरेच वजन वाढवले आहे. खासकरून जेव्हा तीचे करीयर उतरतीला लागलेले असते त्याकाळासाठी तर तिने वजन अतिशय वाढवले आहे. थुलथुलीत पोट, घेरदार मांड्या असल्या अवतारातही ती अजिबात न डगमगता अतिशय आत्मविश्वासाने तोकड्या कपड्यांमधे बिनधास्त ‘शो ऑफ’करते. संपूर्ण पिक्चर फक्त तिच्यामुळे ‘दर्शनिय’ आणि ‘सहनीय’ झाला आहे. खरेच, हा फक्त विद्याचाच सिनेमा आहे.

आता काही कमकुवत बाजू:
पूर्ण चित्रपटात सिल्क नर्तकी म्हणून दाखवली आहे. पण विद्या नाचण्यात कमी पडते. तीथे तीचा ग्रेस सिल्क स्मीतासारखा नाही, कमी पडतो.
इमरान हाश्मीचे कॅरॅक्टर एकदम हुकलेले वाटते. तो पिक्चरमध्ये नसता तरीही चालले असते.
इंटरवलनंतर पिक्चरचा वेग जरा मंदावला जातो आणि चित्रपट जरा रटाळ होतो.

मोराल ऑफ स्टोरी म्हणजे, विद्यासाठी एकदा(च) हा चित्रपट जरूर बघावा. पण जर विद्याच आवडत नसेल तर हा चित्रपट बघण्यात काही अर्थ नाही,पैसे आणि वेळ दोन्ही फुकट.

पायरेट्स ऑफ सिलीकॉन व्हॅली

ज्याचे मी स्वयंघोषित शिष्यत्व पत्करले होते तो माझा गुरु, आद्य आर्किटेक्ट, स्टीव्ह जॉब्स अकाली हे जग सोडुन गेला. संगणक विश्वात स्वतःचे अढळपद निर्माण करूनच.

सोशल आणि व्हर्चुअल जगात त्याच्याविषयी बरीच नविन नविन माहिती ह्या निमीत्ताने कळत होती. बरेच ब्लॉग्स आणि लेख वाचता वाचता कुठेतरी स्टीव्ह विषयी असलेल्या काही चित्रपटांची माहिती मिळाली. त्यात सापडला ‘पायरेट्स ऑफ सिलीकॉन व्हॅली’. लगेच टोरंट वरून डाउनलोड करून घेतला आणि ताबडतोब अधाश्यासारखा बघुन टाकला.

स्टीव्ह जॉब्स आणि बिल गेट्स म्हणजेच मायक्रोसोफ्ट आणि अ‍ॅपल ह्यांच्या वादावरचा हा चित्रपट. रूढ अर्थाने चित्रपट म्हणता येणार नाही. थोडाफार माहितीपटाच्या धर्तीवर जातो.

स्टीव जॉब्सचा मित्र स्टीव्ह वॉझनिअ‍ॅक ह्याचे आणि बिल गेट्सचा मित्र स्टीव्ह बाल्मर ह्यांचे मधे मधे नरेशन आणि घटना मालिका असा हा चित्रपट आहे. दोघांच्याही जीवनातला संघर्ष, कॉलेज जीवनातला, स्वतःची ओळख निर्माण करण्यामागचा, बलाढ्य कंपनी चालु करण्यामागाची तळमळ, अहंकार हा चित्रपट अगदी सुंदरपणे आपल्यासमोर उलगडून दाखवतो.

चित्रपट सुरु होतो स्टीव्ह जॉब्सच्या स्टोरीने. त्याच्या आयुष्यतला अ‍ॅपल सुरु करण्यआधीचा काळ दाखवत. त्यानंतर येतो बिल गेट्सचा मायक्रोसोफ्ट सुरु करण्यआधीचा काळ. दोघांची कथानकं नरेशन आणि घटनाक्रम ह्यांच्या सहायाने अतिशय रंजकपणे दिग्दर्शक आपल्यापुढे ठेवतो. त्यानंतर ही स्वतंत्र कथानकं एका वळणावर एकत्र येतात जेव्हा स्टीव्ह जॉब्स आणि बिल गेट्स समोरासमोर येतात. मग त्या दोघांचे आपापली कंपनी बलाढ्य करण्यासाठीचे डाव, राजकारण आणि कूट्नीती ह्यांनी भरलेले कथानक ‘पायरेट्स ऑफ सिलीकॉन व्हॅली’ हे चित्रपटाचे नाव सार्थ करते.

Noah Wyle ह्या नटाने उभा केलेला स्टीव्ह जॉब्स निव्वळ लाजवाब! त्याने स्टीव्हची आढ्यता, बेमुर्वतपणा, आपल्याच मस्तीत जगण्याचा कैफ अगदी ताकदीने पेललाय. अक्षरश: भुमिका जगलाय तो.
त्याचा हिप्पी अवतार सोडुन एकदम सुटाबुटात तो एका संगणक प्रदर्शनात येतो तो सीन आणि एका उमेदवाराचा अ‍ॅपल्साठी मुलाखत घेण्याच्या सीन मधे तर तो निव्वळ आहाहा….

Anthony Michael Hall ह्या नटानेही बिल गेट्सही अगदी सार्थपणे रंगवलाय. बिल गेट्सचा धुर्तपणा अतिशय मस्त रंगवला आहे बेट्याने.

‘लोकांकडे मी जाण्या ऐवजी लोकचं माझ्याकडे धावत येताहेत’ हे पहिला अ‍ॅपल संगणक सादर करणार्‍या स्टीव्हचे उद्गार अ‍ॅपलमागची स्टीवची भुमिका स्पष्ट करतात तर ‘आज लोकांना माझी गरज नाहीयेय पण मीच त्यांची गरज बनेन’ हे बिलचे उद्गार मायक्रोसॉफ्टमागची बिलाची भुमिका स्पष्ट करतात.

संगणक विश्वातील ‘दादा’ लोकांचे ऐहिहासिक पर्व उलगडणारा, आवर्जुन पहावा असा, ‘पायरेट्स ऑफ सिलीकॉन व्हॅली’
(मला तर फारच आवडला).

नोट: सर्व चित्रे आंतरजालावरून साभार.

द स्मर्फ्स ( 3D ऍनिमेशनपट )

शुक्रवारी मुलांच्या ‘ऑर्डर’ला मान देउन (हो, आजकालची मुले विनंती करत नाहीत) द स्मर्फ्स हा 3D ऍनिमेशनपट बघितला.
तसे मला ऍनिमेशनपट भयंकर आवडतात. फार वर्षांपुर्वी ‘चिकन रन’ नावाचा एक ऍनिमेशनपट बघीतला होता, तेव्हापासुन जो छंद लागलाय तो आजपर्य़ंत टिकुन आहे.

तर द स्मर्फ्स ही एका काल्पनीक खेड्यातील निळ्या रंगातल्या कार्टुन्सची ही एक कहाणी आहे. ही कार्टुन कॅरॅक्टर्स आपल्या दैनंदीन मानवी जिवनात आल्यावर काय काय धमाल होउ शकते ते ह्या चित्रपटात दाखवण्याचा प्रयत्न केला गेला आहे.

निळ्या रंगाचे स्मर्फ्स एक जादुइ खेड्यात रहात असतात. गार्गामेल ह्या एका जादुगाराला (wizard) ह्या निळ्या स्मर्फ्सची निळाइ हवी असते. ही निळाइ मिळवून तो जगातील सर्वात शक्तिमान जादुगार (wizard) बनणार असतो. त्यासाठी त्याला सर्व निळ्या स्मर्फ्सना ठार करयचे असते.

ह्या जादुइ खेड्यात एक निळे आजोबा (पापा) असतात. त्यांना ‘भविष्याच्या झलकी’ मधुन मधुन दिसत असतात (जादुइ गोलात). त्यांचा नातु (clumsy) हा फार वेंधळा, सारखा धडपडणारा (साजिद खानच्या चित्रपटातला हीरो जसा हुकलेला असतो तसा) असतो. ह्या खेड्यात सगळॆ पुरुष स्मर्फ्सच असतात पण गार्गामेलने त्यांच्यात फुट पाडण्यासाठी एक सुंदर ‘निळी’ तयार केलेली असते जीला आजोबांनी आपलेसे करून वाढविलेले असते. गार्गामेलला आपली ही खेळीही फुकट गेली ह्याचा भयंकर राग असतो.

एकदा आजोबा एका जादुच्या वलयात भविष्याची झलक पहात असताना त्यांना दिसते की त्यांच्या खेड्याचा गार्गामेल हा विनाश करणार आहे. त्याच वेळी नेमका गार्गामेल त्यांच्या खेड्यावर हला करतो. त्याच्यापासुन वाचण्यासाठी धावपळ करत असताना एक पाण्याची पोकळी तयार होते आणि काही निळॆ स्मर्फ्स त्यातुन न्यु यॉर्कच्या सेंट्रल पार्क मधे येउन धडकतात.

तीथुन ते पोहोचतात एका कंपनीचा मार्केटींग व्हीपी पॅट्रीकच्या घरी. पॅट्रीकला ही काय बला आली आपल्याकडे असे वाटुन तो त्यांना हुसकुन लावायचा विचार करतो. पॅट्रीकच्या बायकोला, ग्रेसला मात्र हे निळॆ स्मर्फ्स फार्फार आवडतात (बायकोच ती नवर्‍याला जे आवडणार नाही ते तीला नेमके आवडणार, अगदी अमेरीकन नवराही बिचाराच असतो हो). तर पॅट्रीकला त्यांना घरात ठेउन घ्यावे लागते. बरं आता ह्या पॅट्रीकच्या ऑफिसात काहीतरी लोच्या झाला आहे. त्याचे प्रमोशन झाले आहे पण त्याला दोन दिवसात एक ऍड बनवायची असते. ती नाही बनवली तर त्याची महिला बॉस त्याला ‘फायर’ करणार असते. बाइच ती, दोन दिवसात हा बिचारा कसे काय काम पुर्ण करेल हे तिच्या कठोर मनाला शिवत देखील नाही. तर पॅट्रीक ह्यामुळे तणावाखाली असतो. तशात ग्रेसला दिवस गेलेले असतात. पॅट्रीकला ही जबाबदारी नको असते, म्हणजे तो अजुन तयार नसतो ह्या जबाबदारीसाठी असे त्याचे म्हणणे असते.

तर इथुन पुढे निळॆ स्मर्फ्स गार्गामेलचा सफाया करून त्यांच्या जादुइ दुनीयेत परत कसे जातात, पॅट्रीकची नोकरी जाते की रहाते आणि तो बाप बनण्याच्या जबाबदारीसाठी तयार होतो का ह्या प्रश्नांची उत्तरे मिळण्यासाठी सिनेमा पाहुन घ्या.

हा चित्रपट एकदम सरळ-धोपट सिनेमा आहे. कथा फारशी प्रभावी नाही. काहीही चढउतार नाहित की वळणॆ नाहीत. पुढच्या सीन मधे काय होणार ह्याचा अंदाज आधिच येतो. कथेतील पात्रेही व्यवस्थित फुलवलेली नाहीत. आजोबांचा नातु clumsy हा तसा का आहे आणि तो तसा असण्याचे प्रयोजन काय ह्याची उत्तरे मिळत नाहीत. पॅट्रीकच्या महिला बॉसचा प्रॉब्लेम काय असतो, तीचे अचानक मतपरीवर्तन का होते हेही व्यवस्थित फुलवलेले नाही. निळ्या रंगाचे स्मर्फ्स त्यांच्या जादुइ दिनियेतुन आपल्या मानवी जगात आल्य़ानंतरही फारशी काही धमाल होत नाही. कथा फुलवायला फार स्कोप होता पण संधी घालवली आहे. थ्रीडी अनुभवही फार चांगला नाही. वास्तविक हा सिनेमा थ्रीडी नसता तरीही चालले असते.

ज्यांना ऍनिमेशनपट आवडतात आणि मुले आहेत त्यांनी एकदा बघायला हरकत नाही.

ज्यांनी रिओ बघितला आहे आणि ज्यांना तो फार आवडाला आहे त्यांना द स्मर्फ्स नावडण्याची दाट शक्यता आहे. रिओ हा एक भारी आणि अशक्य सिनेमा आहे.